BAYRAM NEŞESİ

“Bugün bayram erken kalkın çocuklar” diye mırıldanarak yatağından kalktı. Güneşliğini çekti daha hava aydınlanmamıştı. Camı açtı odasını havalandırdı.

Bir bayram sabahıydı. Mutfaktan sesler geliyordu, annem kahvaltı hazırlamaya başlamış diye geçirdi içinden. Ailenin büyüğü neredeyse orada toplanılırdı, saatler ilerledikçe kardeşler, yeğenler, kuzenler gelmeye başlardı.

Odasındaki hediye paketlerine takıldı gözü, yeğenlerinin bayram hediyesi. Hangi hediye paketi kimin içindi biliyordu. Üzerine küçük notlar yazmıştı her birine özel.

İşine yeni başlamıştı, artık bayramda harçlık verme, hediye alma sırası kendine gelmişti. O zaman bir sorunu olmuştu kime ne hediye alacaktı. Herkese benzer hediye almak bir seçenekti, çok yakından tanımadığı insanlar için küçük, hoş sürprizler insanları birbirine yaklaştırırdı.

Peki yakından tanıdığı kişiler için de bu geçerli miydi? Onların ihtiyaçlarını düşünüp ona göre hediye seçmek daha güzel olmaz mıydı?

Yeğenlerini düşünmüştü, büyük aile olunca her dönem evde küçük çocuk olmuştu.  Hepsini tek tek gözünün önüne getirdi “Her biri birbirinden ne kadar da farklı” diye içinden geçirmişti. Kime ne alırsa mutlu olur, kimin neye ihtiyacı var detay düşünmeliydi. Bunun için ayrı bir zaman ayırmalıydı.

Sonunda hepsi için anlamı olacak bir hediye almaya karar vermişti. Her birini gözlemlemeye başlamış, haklarında bilgi toplamış, kardeşleri ile konuşmuştu.

Evin ilk torunu şimdi üniversiteye hazırlanıyordu, hareketli canlı, kahve içmeyi ve müzik dinlemeyi çok severdi. Onun sevdiği uğraşlarına göre birkaç parça bir şey almış ve hediye verirken ki tepkisi gözünde canlanmış yüzüne kocaman bir tebessüm oluşmuştu.

Sonra sırada on iki- on beş yaş grubu vardı, iki kız bir oğlan. “Ergen işte uğraştırıyor” demişti ablası aradığında. Her birini düşünüp onun ayırt edici özelliğini bulmak, bunun için uğraşmak zor olandı. “Bu ara boncuklara sardı, kendince takı tasarlıyor.” diye devam etti ablası. Kızlardan diğeri legolara merak sarmış, oğlan ise basketbol oynuyordu.

İş detaylandırmaya, hediyeyi seçmeye kalıyordu.

İlkokul grubuna almak daha eğlenceliydi. “Bayram da ne istersiniz?” diye sormuştu konuşmayı seven birinci sınıfa giden yeğenine. “Sen düşün, ama ne aldığını söyleme. Sürpriz olsun.” demişti hevesle.

Bir de ne istediğini henüz bilemeyecek grup vardı. Onlar için de anne babalarıyla görüşmüş, ihtiyaçlarını belirlemişti.

Onların nelerden hoşlanabileceklerini düşündükçe yeğenlerini daha yakından tanıdığını hissetmişti. Neler yaptıklarını, alışkanlıklarını öğrenmişti. İlişkilerinde konuşabilecekleri ortak bir konu bulmak daha kolaydı. Sırf konuşmuş olmak için soru sormayacaktı artık.

Bu düşüncelerini paylaştığı arkadaşı “Ne güzel hassas irdeliyorsun” demişti. Arkadaşının ne demek istediğini anlamamış tekrar etmişti

– “Hassas irdeleme?”.

Onun şaşkınlığını gören arkadaşı devam etmişti

-“Evet hassas irdeleme. Herkese aynı davranmayıp o kişinin ihtiyacı ne buna yoğunlaşıyorsun. Bu ilişkilerimizde kıvamı yakalamak için çok önemli. Onun ihtiyacı ne ise bunu ona vermek ne az ne fazla, optimum olması gerektiği kadar. Çiçek sulamak gibi düşün, çok sularsan da hiç sulamazsan da ona zarar verirsin. Onun neye ihtiyacı olduğunu bilmen için onu merak etmeli, hassas irdelemesin.”

Elinde tuttuğu kalemi yere düşürmüştü dinlerken.

-“Aynı bu kalem gibi. Kimi tükenmez kalem, kimi keçeli, kimi kurşun kalem. Biri tahtaya yazmaya uygun iken diğeri kâğıda yazmak için var. Hepsinin mürekkebi, bakımı farklı.” diye kendi eklemişti muzipçe gülümseyerek.

Arkadaşı ona bir bakış açısı katmıştı.

Bayram sabahında içeriden annesinin seslenmesiyle kendine geldi. Birazdan gelmeye başlarlardı. Önce hep birlikte kurban kesilecek sonra kahvaltı yapacaklardı. Kahvaltı sonrası ise çay eşliğinde hediyelerini verecekti. Hepsinin hediyeye vereceği tepkiyi hem tahmin ediyor hem de merak ediyordu.

“Bugün bayram erken kalkın çocuklar” bu sefer daha yüksek sesle söyleyerek mutfağa yöneldi.

Bugün bayram, kutlu olsun…

İkram edilene, ikramımız bol olsun….