KABUĞUNA SIĞMAYAN CİVCİV

“Hu huuu… Orada biri var mı?”

Ses yoktu.

“Kimse yok mu? Ben burada sıkıştım!”

Küçük civciv bir süre cevap bekledi. Sonra başını sağa çevirmeye çalıştı, olmadı. Sola dönmek istedi o da olmadı. Oysa birkaç gün öncesine kadar burası gayet güzel, sıcacıktı ve güvenliydi. Ne yağmur vardı ne rüzgâr. Karnını doyurmak için uğraşması gerekmiyordu. Hatta düşebileceği bir yer bile yoktu.

Ama son günlerde bir şeyler değişmişti. Eskiden yuva olan yer, şimdi ona dar geliyordu. Kanatlarını açmak istiyordu, açamıyordu. Ayaklarını uzatmak istiyordu, uzatamıyordu. Üstelik fena hâlde canı sıkılıyordu.

“Offf!”

Başını kaldırırken gagası kabuğa çarptı.

Tak!

Durdu.

Bir daha denedi.

Tak!

Kabuğun üzerinde küçücük bir çatlak oluştu.

Civciv korktu.

“Eyvah! Evimi kırdım.”

Bir süre hiç hareket etmedi.

Sonra merakına yenildi.

Çatlağa gagasını yaklaştırdı.

Oradan içeriye daha önce hiç görmediği bir şey sızıyordu:

Işık.

Civciv şaşırdı.

Demek kabuğun dışında bir yer vardı.

Bir kez daha vurdu.

Tak!

Çatlak biraz daha büyüdü.

Dışarıdan sesler gelmeye başladı. Kuş sesleri, yaprakların hışırtısı, başka civcivlerin cıvıltıları…

İçerisi güvenliydi.

Ama dışarısı merak uyandırıyordu.

Civciv bütün gücünü topladı.

Tak!

Tak!

Tak!

Sonunda kabuk kırıldı.

Başını dışarı çıkardığında ilk kez gökyüzünü gördü.

Kocaman bir mavilik sardı etrafını,  bir an korktu. Çünkü yumurtanın içinde her şeyin sınırı belliydi. Buradaysa sanki sınır yoktu. Biraz ileride annesi duruyordu.

“Hoş geldin,” dedi.

Civciv kırılmış yumurtasına baktı.

“Ben evimi bozdum.”

Annesi gülümsedi.

“Hayır. Ondan büyüdün.”

Civciv ilk kez o zaman anladı. Onu dışarı çıkaran şey yalnızca gagasının gücü değildi. İçeride hissettiği sıkıntıydı. Eğer kabuğun içinde hâlâ rahatça dönebiliyor olsaydı, belki de dışarıyı hiç merak etmeyecekti.

O gün civciv yürümeyi öğrendi. Ertesi gün bahçenin biraz daha uzağına gitti. Sonra toprağı eşelemeyi, diğer civcivlerle koşmayı, annesinin peşinden gitmeyi keşfetti. Her yeni şey, kırdığı kabuğun arkasındaydı. Yıllar sonra bile o ilk kabuğu unutmadı.

Çünkü hayat boyunca insanın karşısına da görünmez yumurtalar çıkıyordu. Bir iş dar geliyordu. Bir alışkanlık eskisi kadar mutlu etmiyordu. Aynı yerler, aynı insanlar, aynı uğraşlar yetmemeye başlıyordu. İnsan buna çoğu zaman yalnızca “canım sıkılıyor” diyordu. Oysa belki de içimizdeki hayat büyümüş, kabuğumuz küçük kalmıştı.

Can sıkıntısı bazen kum saatinin en dar yeridir, geçerken sıkıştırır.

Huzursuz eder, hatta insan geri dönmek ister. Fakat o dar boğazın hemen ardından genişlik başlar. Bu yüzden her sıkıntıyı susturmak gerekmez. Bazılarını dinlemek gerekir. Çünkü bazen can sıkıntısı bize:

“Buradan git,” demez.

Çok daha önemli bir şey söyler:

“Artık buraya sığmıyorsun.”

Ve insanın kırmaya korktuğu bazı kabuklar, aslında içinde kalması için değil, zamanı geldiğinde kırması için vardır.