MUTLULUĞUN ANAHTARI

İnsan çoğu zaman mutluluğu yanlış yerde arar.

Daha çok param olursa…

Daha güzel bir evde yaşarsam…

Daha başarılı olursam…

Herkesin hayran olduğu biriyle evlenirsem…

En iyi işe girersem…Kesin o zaman mutlu olacağım.

Bütün bu cümlelerin içinde gizli bir kelime vardır:

Daha.

İnsan zihni mutluluğu çoğu zaman maksimumla ilişkilendirir.

Oysa hayatın bize öğrettiği başka bir ölçü vardır:

Kıvam.

Su hayatın kaynağıdır.

Ama bir çiçeğe ihtiyacından fazla su verilirse kökleri çürür. Demek ki iyi olan şeylerin bile bir kıvamı vardır.

İnsan ilişkileri de böyledir.

Birini sevmek güzeldir. Fakat sevgiyi maksimuma çıkarmaya çalışıp karşımızdakini hayatımızın tek merkezi hâline getirdiğimizde sevginin içine korku karışmaya başlayabilir.

Onu kaybetmekten korkarız. Kiminle konuştuğunu merak ederiz. Her davranışından anlam çıkarmaya başlarız. Sevgi arttı zannederiz belki ama huzur da azalmıştır.

Çünkü sevginin de kıvamı; yakınlığın yanında güven, bağlılığın yanında özgürlük, “biz” olmanın yanında biraz da “ben” kalabilmektir.

Bir gün sahip olduklarımızı korumak için, onları kazanırken harcadığımızdan daha fazla enerji harcadığımızı fark edebiliriz.

Başarı da aynı tuzağı kurabilir.

İnsan önce iyi olmak ister.

Sonra en iyi.

Sonra herkes tarafından bilinmek.

Sonra yerini kaybetmemek.

Başlangıçta ona mutluluk veren başarı, sonunda kaygısının kaynağı olabilir.

Çünkü maksimumun ilginç bir özelliği vardır:

Ulaştığınızda sizi durdurmaz.

Daha fazlasını gösterir.

Kıvam ise farklıdır.

Kıvam insana “yeter” diyebilme becerisi kazandırır.

Yeterince çalıştım.

Yeterince kazandım.

Yeterince dinlendim.

Yeterince konuştum.

Şimdi susabilirim.

Şimdi eve gidebilirim.

Şimdi sevdiğim insanlarla oturabilirim.

Şimdi sahip olduğum şeyin tadını çıkarabilirim.

Belki mutluluğun önemli anahtarlarından biri budur:

Maksimumdan sakınmak.

Bu, insanın hedeflerinden vazgeçmesi değildir.

Daha iyisini istememesi hiç değildir.

Tam tersine, neyin kendisine ne kadar iyi geldiğini tanımasıdır.

Çünkü günümüz kültürü bize sürekli maksimumu aşılar:

En başarılı ol.

En güzel ol.

En çok kazan.

En büyük eve sahip ol.

En çok gez.

En çok beğenil.

Oysa doğa maksimumla değil, çoğunlukla dengeyle yaşar.

Kalbin çok hızlı atması da sorun, çok yavaş atması da.

Fazla yağmur da zarar verir, hiç yağmaması da.

Güneş yaşam verir ama fazlası yakar.

Hayat, sanki her yerde aynı şeyi fısıldar:

“En fazlasını değil, doğru miktarı bul.”

Belki insan da kendisine zaman zaman şu soruyu sormalıdır:

“Ben gerçekten daha fazlasını mı istiyorum, yoksa bana iyi gelen ölçüyü mü?”

Çünkü mutluluk her zaman hayatın zirvesinde beklemiyor olabilir.

Bazen biraz daha aşağıda, sakin bir yerde oturmuş bizi bekliyordur.

Adı da kıvamdır.