Son Akşam Yemeği

Bazı insanlar vardır hayatımızda, onlarsız bir taraf kırık kalır. Eksikliği fırtına gibi vurur yüzümüze. Bir bakışı, bir omuz atışı, bir el tutuşu ile tamamlar yoksunluğu hani. Zehra, hep ortamın yumuşak rüzgârıydı. Konu sertleşince gülüşü araya girerdi. Kimse kırılmasın diye hep kendini geri çekerdi. Gerilim yükselince sesi hemen incelir ve ortamı sakinleştirmeye çalışırdı.

Bir akşam çeşitli yemeklerle donatılmış kalabalık bir sofradaydılar. Çay buharı masanın üstünde dolaşıyordu. Kahkahalar biraz fazla, sınırlar biraz silikti. Birisi şaka diyerek masanın ortasına bir laf bıraktı. Bakıldığında söz hafifti ama anlamı ağırdı. Masada kısa bir kahkaha yayıldı. Zehra da alıştığı gibi gülümsedi ama kalbinde minik bir çatırdama oluştu sanki. Sohbet devam etti, gece akıp gitti. Kimse onun kırıldığını fark etmedi, o da belli etmedi. Bu gerçekten alınganlık mıydı? Yoksa sınırını aşan birinin alaycılığı mıydı? Zehra iyice tartıp biçmeyi severdi. Yersiz alınganlıkların ilişkilere ne denli zarar verdiğine şahit olmuştu.

Eve dönerken sokaklar soğuk ve sessizdi. Adımları hayli yavaş, düşünceleri ise ağırdı. Onu asıl inciten sözün kendisi değildi. Her defasında kendi sessizliği onu daha çok yoruyordu.

Karşısındaki insanları incitmeyi beğeni toplamak uğruna yapabilenlere nasıl tepki vermeliydi?

Kendi dokunulmaz alanına nasıl sahip çıkabilirdi bir insan?

Öylesine arkasına dönüp gitmek kolaydı ama ya öğreterek kalmak?

Zehra da iyice düşünüp bir seçim yapmalıydı. Doğru bildiğini konuşmadan iletmek ve bir insan yetiştirmek, kendi kalbi kırılsa da sorumluluğunu hissettiği bir anlamdı.

Ertesi gün akşam yemeğinde benzer bir an yine geldi. Aynı rahatlık, aynı ölçüsüz yakınlık esiyordu masada. Zehra bu kez direkt gülümsemedi. Omuzları dikleşti, bakışı sabitlendi ve duruşu netleşti. Sohbet akarken o yerinde kaldı. Tavrı o ortamda sessizce bir sınır çizdi. Masada kısa bir duraksama oluştu. Kimse nedenini tam olarak anlayamadı ama herkes bir şeyin değiştiğini hissetti.

Zehra o gün şunu fark etti: Otorite, elindeki imkanlarla insanları bastırmak değildir. Otorite, insanı yönünden sapmaktan koruyan ve hedefine doğru taşıyan bir dayanaktır.

İnsan ilişkilerinde taviz vermekten sakındığında, o dayanağı hayatına davet eder. Ve zamanla insanın çevresinde kalbini yoranlar değil; onu hedefi yolunda güçlendirenler kalır.