ÇOCUK HAKLARI

Elif öğle arasında pencereden dışarıyı izliyordu. Rüzgardan ağaçların dalları yere yatıyordu. İnsanlar yürümekte zorlanıyorlardı. O sırada Öğretmenler Odası’na giren Canan’ın sesiyle irkildi.

–        “Derya yine hamileymiş!”

–        “Neeee?”

–        “Asıl bomba geliyor hazır mısın?”

–        “Ay yok bayılırım söyleme!”

–        “Hem de yine ikiz!”

–        “Demeeee!”

Elif oturduğu yerde kaldı. Uzunca bi süre konuşamadı. Hatta arkadaşları:

–        “Derya senin kadar endişeli değil!” diye dalga geçtiler.

Elif nedense bu haberi sindiremedi. Çok üzüldü. Derya için endişelendi. Nasıl olacaktı? Diğer ikizler 3 yaşına yeni girmişti.

Bu kız hem madden hem manen bu işin altından nasıl kalkacaktı?

Elif Derya’yı kardeşi gibi severdi. Yaşça kendinden küçüktü ama sohbetinden de çok keyif alırdı. Elif’in de biri 7 diğeri 11 yaşında; 2 kızı vardı. Kendince zor günleri geride bırakmış, biraz rahatlamıştı.

Haberi aldıktan sonra göz aydınlığı dilemek için Derya’yı aramak istedi. Ama yapamadı. Ne dese yalan olacaktı. Hiç sevinememişti… Aksine üzülmüştü. Ertesi gün okulda karşılaştılar. Derya’yı sakin görünce rahatladı.

–        “Yoksa isteyerek mi?” diye sordu Elif.

–        “Tabii ki değil!” diye güldü Derya.

–        “Peki  o zaman nasıl bu kadar sakin olabiliyorsun?”

–        “Bilmem. Sonuçta bu çocuklar istenmemeyi hak edecek bir şey yapmadılar.”

“İstenmemeyi hak edecek bir şey yapmadılar.” Bu cümle tüm gün boyunca Elif’in  beyninde tekrar etti durdu.

Kendi anneliğini düşündü. Riskli bir hamilelik ve zorlu doğumdan sonra ilk çocuğunu kucağına almıştı. Önceleri anneliği çok sevdi. Ama çocuk  1 yaşına girmeden şikayetler başladı. Çocuk da bunu hissediyordu. Her yanına geldiğinde “Anne yorgun değilsen birazcık oynayabilir miyiz?”, “Annecim başın ağrımıyorsa parka gidebilir miyiz?”

Sonra ikinci çocuğuna hamile kaldı Elif. Planlı bir gebelikti, ama öğrendiğinde uzunca süre ağladı. Anneliği hep çile olarak görmüştü çünkü. Sanki kadına verilen bir cezaydı.

Eve gitti. Çocuklarına baktı. Ne kadar masum, ne kadar güzeldiler. Öptü, kokladı onları. Mis gibi kokuyorlardı. Bu bir ceza olamazdı, olsa olsa ödüldü. Peki neden yıllarca böyle hissetmişti?

Annesinden ‘analık köpekliktir’i öğrenmişti yıllarca… Ananesinden “Sen besle, büyüt. Eller görsün hayrını…” sözünü de duyardı hep.

Filmlerde, kitaplarda güzelim kadınlar anne olduktan sonra çirkinleşip aldatılıyorlardı. ‘Çocuğu Yüzünden Sosyalleşemeyenler ve Bir Kahve İçemeyenler’ dernek kuracaklardı her şehirde…

Bu inançla çocukluğunu, gençliğini geçirmişti. Hatta evlenmiş, anne olmuştu. Ama hiç sorgulamamıştı. Etrafına hatta kendi hayatına daha dikkatle baksaydı görürdü oysa.

Çocuk insan hayatına anlam katan bir mucizeydi. Evet zordu, emek istiyordu. Ama hiç bir çocuk kendisi gelip kapıyı çalmıyordu. Bu yüzden de ilgiyi, sevgiyi, şefkati sonuna kadar hak ediyordu çocuklar.

Bu yanlış  inançla hem kendine hem de çocuklarına haksızlık etti. İliklerine kadar pişmanlık sardı bedenini… Ağladı, günlerce, aylarca, gizli gizli, için için…

Ama iyi ki, daha geç olmadan fark etmişti. Artık bu asılsız inancını irdeleyip doğrusuyla değiştirme fırsatını yakalamıştı. Derya ve çocukları sayesinde.

İnsanlar çiçeklerini ve evcil hayvanlarını inanılmaz bir şefkat ve sevgiyle büyütüyorlar. Çocuklara kapıya gelen alacaklılar gibi davranmak hiç adil değildi.

Derya doğum yaptı. Ziyaretine gitti. Onu 2 küçük çocuk, 2 bebekle oldukça perişan halde buldu. Ama hala çocuklarına çok nazik davranan bir anneydi.

Yalnızca çocuklarının haklarını veren anneler sayesinde iyi nesiller yetişebilir. Çünkü duyduklarına inananlar değil; düşünüp gerçeği bulanlar hayatı güzelleştirebilirler.