DERE

Elif’i tanıyan herkes onu çok severdi. Etrafındaki insanlara ilham veren, başarılarıyla öne çıkan biriydi. Ama zamanla işler değişmeye, başarıları artık sıradanlaşmaya başladı…

Daha fazlasını elde ettikçe daha da yıprandığı bir noktaya gelmişti.

Bir yaz günü, kafa dağıtmak için arkadaşı Zeynep ile yürüyüşe çıktılar. Güneş ağaçların arasından süzülüyor, kuş sesleri sessizliği yumuşatıyordu. Çimenlerin üzerinde yaz kokusu hissediliyordu. Yolun yanında ise berrak bir dere akıyordu.

Elif bir süre dereyi izledi.

Sonra Zeynep’e düşünceli şekilde sordu:

“Bu dere neden hiç acele etmiyor?”

Zeynep gülümseyerek suya baktı.

“Çünkü kendi akışını biliyor ve ulaşacağı yer için ilerliyor.”

Elif sessizce dereyi izlemeye devam etti.

Zeynep:

“Su akar ama fazla yükselirse yatağını kaybeder. Her şeyin bir kıvamı var.”

Elif o an ilişkilerini de düşünmeye başladı. Sevdiğinde çoğu zaman kendini unutuyordu. Bütün dikkatini karşı tarafa yöneltiyordu. Sonra ilişkinin dengesi yavaşça bozuluyordu.

Çünkü ilginin fazlası probleme dönüşebiliyordu. Mesafenin fazlası ise kopuşa dönüşebiliyordu.

Çalışırken de benzer davranıyordu. Bazen kendini sınırlarının ötesinde zorluyordu. Sonra günlerce enerjisini toparlayamıyordu çünkü sürdürülebilir olanı tercih etmiyordu.

Zeynep ise farklı bir hayat sürüyordu. O da daha iyisini elde etmek istiyordu ama sahip olduklarını küçümsemiyordu. Yeni hedefleri vardı ama bugünü kaybetmiyordu. Büyümek istiyordu ama dengesini de bozmuyordu.

Aylar sonra Elif bunu daha iyi anladı.

Hayatta ilerlemek çok değerli ama her şeyin bir optimum noktası var. Yaşam uçlarda değil dengede gelişir.

Daha fazlası her zaman daha iyisi değildir.

Tıpkı fazla tuzun yemeğin tadını bozması gibidir.

Tıpkı fazla güneşin toprağı kurutması gibidir.

Tıpkı fazla suyun dereyi taşırması gibidir…