Hayat Zor Be Kardeş

Aslan her şeyi berbat ettiğini düşünmekten günlerdir uyuyamıyordu ki etrafını görebilsin. İnşaat mühendisi olmayı hiç istememişti aslında ama ailesi bunu ona dayatmıştı. Bıraksalardı matematik öğretmeni olacaktı; ama olmadı, olamadı.

Kaderin de öğretmenlik olsaydı evinde öğrencilerine ders verecek ve o en çok sevdiği köşesine çekilip sakin sakin yaşamaya devam edecekti.

En büyük problemi “hayır” diyememesiydi Aslan’ın.

Zaten az konuşuyordu. Üniversiteyi bitirdikten sonra maaşlı bir yerde çalışmaya başladı. Aslında bu şekilde çalışmak iyiydi onun için. Fakat ailesi, ticaret yapmasını istiyordu. O da maaşlı işinden ayrılıp ufak ufak alanıyla ilgili ticarete atıldı. Sonra ev yapmaya başladı; projesine uygun evler yapıyordu, sağlam ve güvenilir. O yüzden de tercih ediliyordu.

Fakat Aslan’ın hiç “hayır” ı yoktu. Hiç kimseye “hayır” diyemiyordu. Ne yaparsa yapsın çalışanları, ustaları, iş yaptığı kişiler ve yakınlarına “hayır” ı yoktu. Herkesin eksiğini kendisi tamamlıyor, onlarla uğraşmak istemediğinden daha çok çalışıyor ve daha çok bedel ödüyordu. Bu duruma alışkın olduğu için aslında yormuyordu.  Fakat Aslan böyle davrandıkça etrafındaki insanları yetiştirmemiş oluyordu. Çok konuşmayı sevmediği için onlara anlatana kadar kendim yaparım diye düşünüyordu.

Gel gör ki bu hayatta boşluk yoktu. İnsan o boşluğu doldurdukça başka yönde gelişmek için zamanı da gücü de olmuyordu. Aslında Aslan da tam olarak burada tuzağa düşüyordu. Yaptıkça ilişkilerinin iyi olduğunu zannetmesi onun gerçeği görmesini daha da zorlaştırıyordu.

Yaptığı işler zarar etmeye başlamıştı. Çünkü sattığı dairelerinin parasını hemen alamıyordu. İnsanlar onun bu iyi niyetini sömürmeye başlamışlardı. Aslan hayatında iyilik yaptığını düşünerek başladığı bu sürecin geldiği noktada aşırılaştırmıştı. Tersini yapmaya gücü de yoktu. Çünkü problemini çok büyütmüştü. Hem maddi olarak yıpranıyordu, hem de sınır koyamadığı için ilişkilerinde mutsuz oluyordu.

Bir gün evine icra memurları geldi. Ödeyemediği alacaklıları ondan borcunu alabilmek için onu icraya vermişlerdi. Yıkıldı Aslan, “Nasıl olur?” diyordu. “Ben nerde hata yaptım?” Bir insan iyi olduğu için bunları yaşar mı? Bu hale gelir mi? diye sorularla adeta boğuşuyordu.

Karısı ile mutlu bir evlilikleri vardı. Eşi Esra ve çocukları evde onu bekliyordu. Fakat o eve gitmek istemiyor sürekli çalışıp borçlarını ödemek istiyordu. Bu yüzden de geç saatlere kadar ofiste kalıyordu.

İlişkinin dengesi bir yerde bozulduğunda maalesef tüm ilişkilerini etkiliyordu işte. Aslan’ın herkese ”evet” demesi tüm bu olumsuzluklara yol açıyordu.

Esra, “Bizimle de vakit geçir lütfen, çocuklar seni çok özledi.” dedikçe, Aslan’da ne yapacağını bilemez oluyordu.

Çıkmak istedikçe batıyordu Aslan.

– ”Ben çalıştırdığım işçinin de parasını veremiyorum. O işçi evine ekmek götüremezse vebali benden” deyip kendini zorluyor ama başarılı olamıyordu. Aslan her çağrıya, her söylenen ayak uydurmaya çalışıyordu. Böylece asıl yaması gerekenleri yapamıyordu. 

– “Başka bir çözümü var mı acaba Aslan?” dedi arkadaşı Serkan. Konuşurlarken Serkan onu kendine getirecek şu cümleyi söyledi.

– “Seni hiç kimse üzmedi Aslan. Her şey senin yapıp ettiklerinle alakalıydı.” dedi.

Aslan öylece kaldı.

– “Hayat zor be kardeş.” dedi. Ben ne yaptım kendime? İlişkilerinde ödemek istemediği bedelleri birikmiş ve hepsi toplu olarak mı karşısına çıkmıştı yani?

İlişkilerini yönetemediği için herkese “tamam” demişti. Bunun iş hayatını böyle etkileyeceğini nasıl bilebilirdi?

Oysaki tam olarak böyle oluyordu zaten. Çünkü bu hayatta her şey her şeyle ilişkiliydi.

Sınırlarını koruyamayan, hedef doğrultusunda hareket edemeyen insan bin parçaya bölünüyordu.

Parçalanan insanın da hiçbir işi tam başarıya ulaşmıyordu.

Oysa sınırlarını bilen, hedefi doğrultusunda çalışan zorda olsa çözüm buluyordu.