POTANSİYELİ YÜKSELTMEK

Dünya, çok başka bir yerdi. Çalışmak ve üretmek için yaşayanların alanıydı. Sanılanın aksine üretmek, sadece insana özgü bir davranış değildi.

Bir zamanlar, güneşin altın rengi ışıklarıyla yıkanan devasa bir çiçek tarlası vardı. Tarlanın tam ortasında ise “Vızıltı” adında genç bir arı yaşardı. Vızıltı, kovanın en hızlı uçan ve en çok nektar toplayan arılarından biriydi. Ancak bir gün, kovanın rutin işleri ona ağır gelmeye başladı. Aynı çiçeklere konmak, aynı yolu izlemek ve aynı balı yapmak… Tüm bunlar, Vızıltı’ın içinde tarif edemediği bir boşluk, bir “can sıkıntısı” oluşturuyordu.

Vızıltı, bu sıkıntıyla başa çıkmak yerine kovanın dışındaki ağaç dalına konup saatlerce çevreyi seyretti. “Neden sürekli bal yapıyorum?” diye düşündü.

Bu his, onu yavaş yavaş verimsizleştiriyordu. Kovan arkadaşları neşeyle uçarken, o sadece etrafına boş gözlerle bakıyordu. Sıkıldıkça tembelleşiyor, tembelleştikçe de kendini daha mutsuz hissediyordu. Bir gün, kovanın en yaşlı ve bilgili arısı olan Bilge Arı, Vızıltı’ın yanına kondu. Vızıltı, içindeki boşluktan ve hayatın anlamsızlığından şikâyet etti. Bilge Arı, hafifçe gülümseyerek; -“Evlat,” dedi,

“Can sıkıntısı aslında senin içindeki bir doğumdur. Sana yeni bir şeyler keşfetmen gerektiğini söyleyen bir pusuladır. Onu yok sayarsan seni tüketir, ama yönetmeyi öğrenirsen seni yeni bahçelere taşır.”

Vızıltı, bu sözleri iyice düşündü. Can sıkıntısını bir yük olarak görmek yerine, bir arayış enerjisine dönüştürmeye karar verdi. Artık bildiği çiçek tarlasına gitmek yerine, o güne kadar hiç uçmadığı, dağların ardındaki sisli vadilere doğru kanat çırptı. Bu karar, ona yepyeni bir dünyanın kapılarını açtı. Daha önce hiç görmediği egzotik çiçekler, farklı kokular ve zengin nektarlar buldu.

Can sıkıntısını yönetip onu bir “keşif motivasyonuna” dönüştürdüğü için, diğer arıların asla ulaşamadığı bir verimliliğe ve başarıya ulaştı.

Vızıltı, artık boş oturduğu o dalda değil, kovanın en parlak balını yapan usta bir arı olarak anılıyordu. Başarı, sadece çok çalışmakta değil ne zaman durup ne zaman rotayı değiştireceğini bilmekteydi. Can sıkıntısı, yanlış seçimler yapmasına neden olabilecek bir tuzaktı. O ise bu duyguyu hayatının direksiyonunu yönlendirmek için bir araç olarak kullanmıştı.

Vızıltı, o günden sonra kovanın gençlerine şunu öğretti:

-“Canınız sıkıldığında sakın kendinizi uyuşturmayın. O boşluk, ruhunuzun size yeni bir macera, yeni bir seçim aradığını gösterir. Can sıkıntısını yönetmeyi öğrenen, hayatın tüm renklerine ulaşmayı da öğrenir.”

Böylece Vızıltı, sadece polen toplamayı değil, hayatı anlamlı kılmanın sırrını da keşfetmiş oldu. Kovanında herkes, en iyi seçimi yapanın sadece disiplinli çalışanlar değildi. Disiplinli bir şekilde merakını diri tutanlar olduğunu anladı. Vızıltı, o günden sonra her sabah yeni bir vadiye, yeni bir heyecana kanat çırpmaya devam etti.

Çünkü artık biliyordu ki, en büyük başarılar, insanın kendi içindeki o boşluğu doğru adımlarla doldurmasıyla başlardı.

Can sıkıntısının gizli bir gücü vardı, potansiyeli yönetme sanatı…

İnsan için “can sıkıntısı”, çoğu zaman kaçınılması gereken, üretkenliğin düşmanı bir durum olarak etiketlenir. Oysa biyolojik ve psikolojik açıdan bakıldığında can sıkıntısı, aslında zihnin bir “uyarı sistemidir”. Tıpkı bir arının peteklerdeki monotonluğu fark edip yeni nektar arayışına girmesi gibidir. İnsan zihni de daha fazlasını talep ettiğinde can sıkıntısı sinyallerini gönderir. Bu duyguyu doğru yönetmeyi öğrenmek, kişisel başarı ve isabetli seçimler yapmanın anahtarıdır.

Can sıkıntısı, zihnin boş bir odası değil, yeni fikirlerin filizlenmesi için bekleyen bir topraktır. Bu toprağı nasıl işleyeceğimiz, bizim tercihimizdir.

Hayat, rutinin ötesine geçmeye cesaret edenlerin, yani can sıkıntısını bir mola değil, bir keşif başlangıcı sayanların sırrıdır.